Medytacja ignacjańska – metoda modlitwy według świętego Ignacego z Loyoli, zwana także rozmyślaniem. Jest obok kontemplacji ignacjańskiej, ignacjańskiego rachunku sumienia oraz innych modlitw jednym z ćwiczeń duchownych. Medytacja, którą proponuje św. Ignacy Loyola, jest zatrzymaniem się nad Słowem Bożym. Ignacy Loyola wypracował tę metodę w efekcie własnych doświadczeń modlitewnych. Ich wyniki spisał w Ćwiczeniach duchownych, w których podaje praktyczne i duchowe wskazówki do odprawiania rekolekcji ignacjańskich.

Czas
Przedstawione poniżej odstępy czasu na wszystkie części medytacji są takie, jakie podaje się podczas rekolekcji ignacjańskich w domu rekolekcyjnym. Pozwalają one na dokładne rozważenie wszystkich punktów. Natomiast na początek dobrze jest skrócić ten czas do 20-30 min. samej medytacji (nie licząc przygotowania i refleksji) i zwiększać go stopniowo.
Należy wybrać odpowiednią porę medytacji, kiedy mamy umysł chłonny i wolny od absorbujących nas zajęć.

Miejsce
Powinno to być miejsce, gdzie się dobrze czuję, które lubię. Ważny jest też spokój sprzyjający modlitewnemu skupieniu.

Pozycja ciała
Zależy od naszych preferencji; należy wybrać taka pozycję, która nam pomaga w skupieniu, a jednocześnie nas nie męczy. Powinniśmy tez wziąć pod uwagę miejsce, w którym odprawiamy medytację, np. w kościele możemy siedzieć lub klęczeć, ale na pewno nie leżeć.

Systematyczność
Reuglarnośc pozwala zachować pewien rytm życia duchowego, uniezależniając mnie od kaprysów czy zmiennych uczuć. Dlatego wybieramy wcześniej czas na medytację. Ważna jest tu wierność raz obranej porze i częstotliwości medytacji.

POMOCNY SCHEMAT MEDYTACJI IGNACJAŃSKIEJ:

I. Przygotowanie medytacji (10-15 min.)
Należy kilkakrotnie przeczytać fragment z Pisma Św., który mamy medytować. Po wybraniu najważniejszych treści, które mnie poruszają, przemawiają do mnie najsilniej, należy ułożyć punkty do medytacji (można posłużyć się poniższym schematem medytacji).

II. Medytacja (40-45 min.)
1. Stanięcie w obecności Bożej
Medytacja jest modlitwą, a więc należy podczas niej pamiętać, że jest to spotkanie z Bogiem. Należy spojrzeć na siebie i to spotkanie z miłością, tak jak patrzy na nie Bóg. Takie krótkie przygotowanie, uspokojenie swoich myśli, emocji i swojego serca pomoże w dobrym przeżyciu całej medytacji.

2. Modlitwa przygotowawcza o czystośc intencji
„Prosić Boga, Pana naszego, aby wszystkie moje zamiary, decyzje i czyny były skierowane w sposób czysty do służby i chwały Jego Boskiego Majestatu” (św. Ignacy, „Ćwiczenia Duchowne” 46). Nie prosimy o nic dla siebie, o nadzwyczajne pociechy etc. Zamiast tego pozwalamy Bogu swobodnie w nas działać.

3. Zaangażowanie wyobraźni
Wyobraźnia odgrywa ważną rolę w medytacji ignacjańskiej. Jeżeli treścią medytacji są rzeczy widzialne, należy wyobrazić sobie te rzeczy. Natomiast, jeżeli tematem medytacji są abstrakcyjne zagadnienia, można posłużyć się metaforą lub symbolem. Można swobodnie używać swojej wyobraźni na własny sposób, nie dbając o rzeczywisty wygląd danych miejsc.

4. Prośba o owoc
„Prosić Pana, Boga naszego, o to, czego chcę i pragnę” (św. Ignacy, ĆD 48). Ta prośba powinna być związana z tematem medytacji. Należy nadać modlitwie jakiś określony cel.

5. Treść medytacji
a) słuchanie Słowa
Zastanowienie się, co Bóg mówi w tym Słowie, jaki jest sens danego fragmentu;
b) osąd Słowa
czyli zobaczenie mojego życia w świetle tego Słowa, na jakie konkretne sytuacje mojego życia Bóg chce mi zwrócić uwagę poprzez ten fragment;
c) moja odpowiedź na Słowo
czyli konkretne działanie w odpowiedzi na Słowo, które może wyrazić się w pragnieniu, postanowieniu, itd.

6. Rozmowa końcowa
Na koniec medytacji winniśmy zanieść przed Boga to, co nas poruszyło w czasie medytacji, „jakby przyjaciel mówił do przyjaciela, albo sługa do Pana swego” (św. Ignacy, ĆD 54). Może to być prośba o jakąś konkretną łaskę, o przebaczenie, bądź też zwierzenie się Bogu ze swoich uczuć, myśli, itd.

7. „Ojcze Nasz”

III. Refleksja po medytacji (10-15 min.)
Warto przeprowadzić refleksję po odbytej medytacji, ale w innej pozycji niż medytacja, np. spacerując. Podczas refleksji uczymy się niejako na błędach, ale też na pozytywnych wnioskach. „Po skończonym ćwiczeniu przez kwadrans, siedząc lub chodząc, zbadam, jak mi się powiodła ta kontemplacja. Jeśli źle, zbadam przyczynę tego, a tak poznawszy przyczynę będę żałował za to, chcąc poprawić się w przyszłości. A jeśli dobrze, podziękuję Bogu, Panu naszemu, i następnym razem będę się trzymał tego samego sposobu” (św. Ignacy, ĆD 77).