Biografia Św. Faustyny
     
Helena Kowalska znana jako św. siostra Maria Faustyna Kowalska - 

 W 1921 rozpoczęła pracę u zamożnych rodzin w Aleksandrowie Łódzkim, Łodzi i Ostrówku. Po roku pracy Helena ujawniła swoim rodzicom zamiar wstąpienia do klasztoru. Spotkała się kilkakrotnie ze stanowczą odmową. Helena starała się być posłuszna woli rodziców, jednak w lipcu 1924 opuściła dom rodzinny i udała się do Warszawy, by tam wstąpić do wybranego klasztoru. Na miejscu długo szukała zgromadzenia, które mogłoby ją przyjąć. W końcu matka Michaela Moraczewska - przełożona warszawskiego domu Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia - wyraziła zgodę, polecając jednak, aby Helena pracowała jeszcze przez rok i zarobiła pieniądze na skromną wyprawkę. 1 sierpnia 1925 Helena rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Matki Bożej Miłosierdzia. Jeszcze w tym samym miesiącu chciała opuścić to Zgromadzenie, gdyż wydawało jej się, że ma tam zbyt mało czasu na modlitwę. Pozostała jednak i przez trzynaście lat pełniła obowiązki: kucharki, ogrodniczki i furtianki. 23 stycznia 1926 wyjechała do domu nowicjackiego w Krakowie. Następnie 30 kwietnia 1926 uczestniczyła w obłóczynach. Przyjęła habit i imię zakonne Maria Faustyna.
Bogactwo życia wewnętrznego i niezwykłość jej doświadczeń duchowych stanowiła poważny problem dla jej spowiedników. Na polecenie jednego z nich, ks. Michała Sopoćki św. Faustyna zaczęła prowadzić szczegółowy zapis swoich przeżyć, znany potem jako Dzienniczek. Opisywała w nim stany mistyczne, jakich doznawała, a przede wszystkim liczne wizje i objawienia. Dotyczyły one między innymi namalowania obrazu Jezu ufam Tobie (do którego Pan Jezus miał dać szczegółowe wskazówki), modlitw Koronki do Miłosierdzia Bożego i nowenny do Miłosierdzia Bożego, ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego (w pierwszą niedzielę po Wielkanocy) i obietnic z nimi związanych oraz powołania do życia nowego zgromadzenia kontemplacyjnego mającego wypraszać miłosierdzie dla świata. Wg "Dzienniczka" Faustyna miała mieć dary bilokacji, stygmatów ukrytych, czytania w duszach ludzkich, proroctwa, mistycznych zrękowin i zaślubin.
W 1930 roku Siostra Faustyna Kowalska przyjechała do Płocka gdzie w domu Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia przy Starym Rynku przebywała ponad dwa lata, wykonując obowiązki kucharki i sprzedawczyni w sklepie piekarniczym. Wg "Dzienniczka" 22 lutego 1931 roku miała pierwszą i najważniejszą wizję Pana Jezusa, który kazał jej namalować obraz Miłosierdzia Bożego i żądał ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego.
W czasie pobytu w Wilnie, 2 stycznia 1934 Faustyna odwiedziła po raz pierwszy malarza Eugeniusza Kazimirowskiego, który namalował obraz Miłosierdzia Bożego (Jezusa Miłosiernego) według jej wskazówek.
8 stycznia 1936 Faustyna złożyła wizytę metropolicie wileńskiemu w sprawie założenia nowego zgromadzenia, które miało poświęcić się wyłącznie modlitwie za zamkniętymi murami, głównie w intencji grzeszników, wypraszania Miłosierdzia Bożego dla świata. Ostatecznie zgromadzenie to pod nazwą Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego założył ks. Michał Sopoćko
17 marca 1936 Faustyna została przeniesiona z Wilna do Domu Zgromadzenia w Walendowie.
Siostra Faustyna często chorowała. Zwykłe przeziębienie w lipcu 1934 trwało miesiąc. We wrześniu 1936 lekarz wysłał Faustynę na badania lekarskie w Prądniku, w grudniu do szpitala. Jej zdrowie poprawiało się tylko na krótko; Faustyna często musiała leżeć w łóżku. Chorowała przez lata na gruźlicę, początkowo nierozpoznaną.
5 października 1938 o godzinie 22:45 umarła, do ostatniej chwili zachowując świadomość.
Pochowano ją w Łagiewnikach (obecnie dzielnica Krakowa) 7 października 1938 - w uroczystość Matki Bożej Różańcowej (był to również pierwszy piątek miesiąca). Przy klasztorze w Łagiewnikach, gdzie znajduje się grób świętej (zob. też relikwie) znajduje się obecnie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.

(Biografia zaczerpnięta z Wikipedii)