Św. Jan Józef od Krzyża
Pochodził ze szlacheckiej rodziny Gaetano i był trzecim synem Giuseppe (Józefa) i Laury Gargiulo. W 1669 roku wstąpił do zakonu alkantarzystów (franciszkanie bosi zreformowani przez św. Piotra z Alkantary). Ascetyczny tryb życia Jana Józefa od Krzyża (takie imię przyjął) znalazł uznanie u przełożonych, którzy po trzech latach zlecili mu misję założenia klasztoru. Po złożeniu ślubów zakonnych z grupą braci udał się do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Piedmoncie. Tam pracował nad budową, a następnie został gwardianem powstałego klasztoru zwanego „Samotnią”, w którym obowiązywała ustanowiona przez niego reguła.
Jego wiedza z zakresu teologii moralnej umożliwiła mu uzyskanie zwolnienia z posłuszeństwa zakonnego. Działania Jana Józefa od Krzyża miały aprobatę Stolicy Apostolskiej. W tym samym czasie prowadził nowicjat w Neapolu i pomagał w budowie klasztoru Granatello w Portici. Po rozdzieleniu się (na początku XVIII wieku) hiszpańskiej grupy zakonników pozostawał prowincjałem generalnym włoskiej prowincji. Dekretem papieskim z 22 czerwca 1722 obie prowincje zostały ponownie połączone, co przypisywane jest jego postawie. Zmarł w klasztorze Santa Lucia al Monte, gdzie znajduje się jego grób. Człowiek wielkiej pokory, umartwienia i roztropności, obdarzony darem kontemplacji, prorokowania i bilokacji.