Było to już po mej maturze, kiedy wraz z kilkoma kolegami, prosto z pielgrzymki do Częstochowy przyjechaliśmy do Zakopanego. Szalony kilkugodzinny wypad. Pamiętam to rześkie, górskie poranne powietrze, bułka z butelką mleka z pobliskiej budki, szum rwącego potoku, a potem droga pod górkę. Dotarliśmy tylko na polanę Kalatówki, Jednak to wystarczyło, by majestat wysokich gór, których bliskość pierwszy raz w życiu zobaczyłem i poczułem wywarł na mnie do dziś nie zapomnienie wrażenie. Teraz, kiedy jestem tylko w Zakopanem lubię przystanąć sobie na skraju tej pięknej polany, by zaraz pójść już dalej…

Jezus wezwał Piotra, Jakuba i Jana, by poszli razem z Nim dalej. Przed nimi był szlak na stojącą samotnie, oddaloną od ludzi wysoką górę Tabor (hebr. Har Tavor). Wyjście na nią zajęło im trochę czasu. Jezus, bowiem zatrzymywał się w rożnych jaskiniach i miejscach wskazując im gdzie przebywali tam niektórzy prorocy. Szczyt góry Tabor jest szeroki i plaski. Kiedyś znajdowało się tu miejsce kultu pogańskiego, były tam także pozostałości jakiejś twierdzy obronnej. Ze szczytu tej góry roztacza się wspaniały widok na rolniczą okolicę, północnej Galilei. Nie po to jednak przyprowadził tu ich Jezus, by podziwiać te widoki. Mesjasz zapowiedział im, że ujrzą coś, co wykracza ponad wszelkie zachwycające ziemskie piękno – Przemienienie Jego osoby.
Kiedy zakończył swą naukę do nich, wspólnie przystąpili do modlitwy, wtedy Jego postać stała się nadzwyczaj piękna. Promieniowała nieziemskim, delikatnym blaskiem. Twarz Jego zajaśniała jak słońce. Odzienie stało się białe jak światło. Tym wspaniałym, nieopisanym widokiem Jezus okazał apostołom swe uwielbione człowieczeństwo. Wówczas ukazali się i podeszli do Niego Mojżesz i prorok Eliasz, którzy wspólnie z Nim rozmawiali. Można by pokusić się i zapytać, o czym to oni rozmawiali z Jezusem? Zgodnie z tradycją judaistyczną Mojżesz i Eliasz mieli przyjść razem w czasach ostatecznych. Uosabiali oni sobą Prawo i Proroków. Ich obecność na górze Tabor potwierdzała to, że w osobie Jezusa spełnią się wszystkie zapowiedzi Pism Starego Testamentu (ST). Spełnią się nie tylko zapowiedzi Starego Testamentu, ale wszystkie co do jednego jego słowa.
W jakim celu Jezus przyprowadził tam, swych apostołów? Jaki sens i znaczenie miało dla nich uczestniczenie w tym cudownym wydarzeniu? Zdarzenie to stanowi swoistą bramę, przez którą Jezus wprowadza ich w okres przygotowania do swej Pasji. Podczas Przemienienia Jezusa Chrystusa na górze Tabor, trzej apostołowie ujrzeli uwielbione i otoczone chwałą boskie oblicze naszego Pana. W wydarzeniu tym Jezus Chrystus ukazał apostołom swe oblicze po to, by potem, w czasie swej męki i zdrady - okresie próby ich wiary - nie zachwiali się i nie upadli w wierze. Aby w okresie pozornego tryumfu zła i grzechu, ci sami apostołowie, nie ulegli pokusie zwątpienia i nie upadli widząc Jezusa wzgardzonego, zbezczeszczonego, odartego podczas śmierci z wszelkiej chwały.
Nie ulega, bowiem wątpliwości, że w czasie działalności publicznej Jezusa, ich ludzka wiara była ciągle prowokowana i szarpana atakami zawiści, nienawiści i cynizmu faryzeuszy i niewierzących Żydów. Ci przecież, pomimo nauk i tylu dokonanych przez Jezusa cudów, nie chcieli uznać Go, jako zapowiedzianego przez księgi ST - Mesjasza. Dla nich był On tylko zwykłym, pochodzącym z Nazaretu synem ubogiego cieśli.
W obliczu całej tej mrocznej perspektywy, na koniec Przemienienia dokonała się wspaniała Epifania Boga Ojca. Oto, kiedy jeszcze zmieszany Piotr wypowiadał słowa o budowie mieszkań dla uczestników tego wydarzenia, zasłonił ich świetlisty obłok. Z niego rozległ się glos: On jest moim Synem umiłowanym, którego sobie upodobałem. Jego słuchajcie! (Mt 17.5).
Objawienie i wezwanie te Bóg Ojciec kieruje już nie tylko do tych trzech apostołów, ale poprzez uczestnictwo w misterium naszej wiary kieruje je do naszych serc, życia i postawy naszej codziennej wiary. Wiemy, że nie jest tak prosto całym sercem wierzyć. Tak jak wiara apostołów była atakowana tak też i my stajemy nie raz wobec pozornego tryumfu zła i grzechu. Dlatego ważne jest byśmy mieli pokorę i modlitwie zwracali się do Pana słowami: Boże, Ty nam nakazałeś słuchać Twojego umiłowanego Syna, ożywiaj naszą wiarę swoim Słowem, abyśmy odzyskawszy czystość duszy, mogli się cieszyć oglądaniem Twojej chwały. Przez Chrystusa Pana naszego.

ks. Ryszard Wróbel SAC