Oto dzień dzisiejszy przynosi nam radosną perkopę ewangelii św. Jana - pierwsze spotkanie Zmartwychwstałego Jezusa z Apostołami. Wiemy, że spotkanie dokonało się w Galilei w pierwszy dzień tygodnia. Dzień Pański, dzień należący do Pana oświeca szczególna jasność - blask Jego zmartwychwstania. Kiedy Zmartychwstały przyszeł do swych uczniów zapadł już wieczór (J 20,19). Zmrok i ciemność symbolizują królestwo panowania grzechu, który prowadzi do śmierci

wiecznej. W momencie tego spotkania było już ciemno... Nie znamy dokładnie uczuć wypełniających serca oczekujących apostołów. Jan zwraca jednak uwagę, że drzwi ich domu były zamknięte. Uczyniono tak z obawy, lęku przed możliwą niezapowiedzianą wizytą żydów (J 20,19). Czy jednak ten, kto czeka na ważne przecież spotkanie, będzie zamykał drzwi na klucz? W rzeczywistosci wiary nie sa jednak wazne rzeczy materialne. Dlatego tez pytanie to odnosi się nie tyle do drzwi naszych domów ale otwartego naszego serca...
Zmartwychwstały Jezus bowiem przyszedł i stanął pośrodku nich pomimo zamkniętych tych drzwi. Uczynił to bo choć pełne obaw, to jednak otwarte były ich serca. Tak jak wcześniej podczas głoszenia królestwa Bożego, tak też i teraz Jego pojawienu towarzyszyły Słowa i znaki. Stając przednimi, Jezus mówi „Pokój wam”, ukazuje im też przebite ręce i zraniony włócznią bok (J 20,19-20). Słowa te Mówi Ten, który przyniósł pokój na ziemię, pokój narodom, ale przede wszystkim pokoj sercu człowieka.
Znamieną jest reakcja człowieka o dobrym sercu do Jezusa. Uczniowie widząc Go - uradowali się (J 20,20). Temu pelnej radosci spotkaniu towarzyszy jednak konkretne przeslanie. Zmartwychwstały ponownie pozdrowiając Apostołów, w kolejnych słowach okreslił tożsamość ich misji. Jest to posłanie, które ma tą samą naturę poslania przez Boga Ojca, Jezusa Chrystusa. Zbawcza misja głoszenia światu Królestwa Bożego (J 20;21,23). Jezus udziela swym apostołom władzy odpuszczania i nieodpuszczania grzechów. Władza ta nawiązuje do władzy Jezusa i jest znakiem, że uczniowie mają kontynuować misję zbawczą Jezusa Chrystusa (J 20,23).
Misja ta będzie pełna mocy. Moc ta nie płynie jednak od słabego, grzesznego człowieka ale jest to moc Ducha Świętego, Który wypełnia sobą i kieruje Kościołem Świętym (J 20,23). Tego też Ducha Jezus udzielił swym apostołom dając im moc przepowiadania Słowa Bożego jak i do świadczenia życiem o Prawdzie jaką jest Jezus żyjący pośrod nas. Jest to ten sam Duch, Ktorego otrzymujemy podczas przyjęcia sakramentu chrztu, który z poganina czyni nas chrześcijaninem, obciążonych grzechem pierworodnym osobami, w pierwszych latach życia, bez grzechu - świętymi.
Spotkanie Zmartwychwstałego Jezusa z uczniami jest przepojone Obecnością Ducha Świętego. Rzeczywistość przyszłego Koscioła choć jest materialna to jednak opierać sie, będzie na Duchu. W Nim to dokonuje się zasadniczo misterium przyjęcia i dojrzewania naszej wiary. Świadczy o tym przykład postawy apostoła Tomasza zwanego Didymosem. Jego nieobecność podczas pierwszego spotkania Zmartwychwstałego z apostołami, stała sie przykładem ukazującym zmagania i wątpliwości wiary człowieka opierającego swą pewność na tym co cielesne i zmysłowe. W kategoriach rzeczywistosci duchowej, przestrzeń zmysłowa i dotykalna jest niewystarczająca, co wiecej jest zawodna i może być zwodnicza. Jakze czytelnie zamanifestowały to słowa apostoła Tomasza „Nie uwierzę, jesli nie ujrzę na Jego rękach sladówpo gwoździach, nie włożę swego palca w miejsce gwoździ i nie umieszczę swojej ręki w Jego boku (J 20,23). Wiara w Boga jest aktem ducha i woli człowieka a nie jego ciała.
Św. Tomasz reprezentujacy tu wszystkich „niedowiarków”, dostąpił łaski, by przy kolejnym spotkaniu ze Zmartwychwstałym (J 20,26) mieć możliwość włożenia swej ręki do zranionego włócznią boku swego Pana (J 20,27). Manifestacja jego wiary słowami „Pan mój i Bóg moj” wyraziła się później jego pełnym poświeńceń życiem przypieczetowanym jego męczeńską śmiercią. Nam zaś w życiu wiary w Boga, powinny stale towarzyszyć Słowa Pana „Szczęśliwi ci, którzy nie zobaczyli a uwierzyli” (J 20,27). One winny nam towarzyszyć jako wielkie wołanie Zbawiciela, Boga Ojca i całego nieba do podejmowania w naszym chrześcijańskim życiu wezwań jakie stawia przed nami współczesny świat. Do przemiany jego oblicza tak aby wszyscy uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem Synem Bożym, a my sami by wierząc w to mieli prawdziwie życie w jego imię (J 20,31).

ks. Ryszard Wróbel SAC