Miłość jest to przepiękna wartość co nieodłącznie towarzyszy nam w życiu. Ona jest jak wschodzące słońce co opromienia poranek dnia każdego. Miłość, którą mamy od Rodziców i Stwórcy opromienia nasze człowieczeństwo i cierpliwie kształtuje nas na dojrzałych, umiejących kochać ludzi.
To do Miłości Bożej w relacji z człowiekiem tak często odnosił się Jezus Chrystus. Nieskończona i święta Miłość Boga jest bowiem esencją Jego wiecznego bycia. Jest Ona od zawsze. Choć jest przecież rzeczywistością duchową, ma jednak kształt konkretny i realny. Jest przecież trzecią Osobą Bożą. Ma imię też przepiękne - to Duch Święty. W Nim wartość Miłości nabiera wymiaru nieskończoności i szczególnej świętości. W Duchu tym Ona jawi się jako doskonale delikatna, czuła, piękna, niewinna i czysta. Jest Ona jakże żywa i ożywiająca wszystko.

W swej świętości jest przenikająca, wypełniająca bezkresną przestrzeń i głębię relacji Osoby Boga Ojca i Syna Bożego. Będąc Osobą Bożą jest jak najpiękniejszy ogród, który swą obecnością przynosi szczęście, godność, doskonałą harmonię i jedności Ojca z Synem Jezusem Chrystusem. Jest to święte niezgłębione misterium Miłości Trójcy. Jest to przecudne Niebo.
Wzajemne relacje Osób Boskich są Miłością doskonałą. Jej natura jak wiemy nie jest statyczna - jest bardzo dynamiczna. Miłość Boga jest pełna niewyobrażalnej i nieustannej twórczej harmonii i ładu. Jest skierowana do wewnatrz kiedy myślimy o wzajemnych relacjach osób Bożch oraz na zewnątrz co już możemy zobaczyć i przyjąć rozumem, zmysłami i intuicją. Tworzy formy i wypełnia je istnieniem i życiem. Jej majestatu, świętości i piękna nie możemy sobie nawet wyobrazić nawet wtedy, kiedy oglądamy i podziwiamy przepiękno, stworzonego wrzechświata ze wszystkimi prawami natury.
Jednak, Ją możemy doświadczyć nawet w całej pełni! Może tak się stać jedynie w naszym osobistym spotkaniu z Bogiem. To Bóg w całej swej żarliwej Miłości skierował swe oblicze i serce w stronę. Od zawsze zapragnął stworzyć człowieka i uczynić go na swój obraz i podobieństwo. Od zawsze pragnął podzielić się z nami swą Miłością i całym Niebem. To odwieczne pragnienie zaowocowało wypowiedzianym Słowem, które z Miłością i radością powołało każdego z nas do niebywałej przygody - do życia. Zostaliśmy bowiem stworzeni na wzór i podobieństwo samego Boga. I choć w dramatycznych skutkach zostaliśmy zranieni grzechem odstępstwa pierwszych rodziców, to jednak Bóg pozostał nam wiernym. Zesyłał na ziemię Swojego Syna i przez Jego śmierć i zmartwychwstanie odzyskał nas dla byśmy żyli naprawdę i dostąpili do jedności z Nim w Jego Miłości.
Słuchając Słów czytań z ostatnich tygodni, mogliśmy wielokrotnie usłyszeć zapowiedzi Chrystusa o Duchu Świętym, który zostanie zesłany na nasze serca, dusze i oblicza. Ta Osoba Boskiej Miłości niczym niewidzialny ogień spocznie na nas i na nowo rozpali nasze serca i dusze do gorącej, prawdziwej wiary. Ona jest jedyną rzeczywistością towarzyszącą nam w personalnym, intymnym spotkaniu z naszym Zbawicielem. Wiara żywa przyjmuje Słowa Jezusa, zachowuje je, z zaufaniem podejmuje je i wypełnia. Potrzeba tylko byśmy nie byli bierni. Byśmy i my Boga miłowali (J 14,15). Miłość nasza do Boga winna opierać się nie tyle na naszych słowach i zapwenieniach ale byśmy z wiarą przyjeli Jego Słowo.
Wiemy, że choć duch nasz niejednokrotnie w modlitwach, westchnieniach, wznosi się do Boga, to jednak, jak mówi św. Paweł,  nasze ciało ciąży do świata. W tym rozerwaniu i zmaganiu zranionej ludzkiej natury potrzebna jest nam Miłość z nieba. Jezus zapewnia nas, że nie pozostaniemy sami. Osobiście będzie prosił by Duch Święty zstąpił na nas i pozostał z nami  już na zawsze (J 14,16). Duch Święty, zstąpi na  nas jako Duch – Wspomożyciel. Pomoże nam w naszych zmaganiach o dobre, godne chrześcijańskie życie. Co więcej, Jezus Chrystus zapewnia nas, że ta przepiękna rzeczywistość świętej Miłości, która dokonuje się między Ojcem i Synem w Duchu Świętym stanie się pełnym udziałem naszym. Jezus sam osobiście z Ojcem przyjdzie by każdego kto tego zapragnie uczynić swoim mieszkaniem (J 14, 23). Co to oznacza? Tylko jedno! – to przecudne Niebo w sercu i duszy człowieka, to osobiste realne szczęście z wszystkimi darami i łaskami Miłości jakie przynosi szczególnie w dzisiejszą uroczystość Duch Święty.
Jak widzimy Miłość Boga nie opiera się na sentymentach ale na konkretnej rzeczywistości przebywania w Nim i razem z Nim przez modlitwy i życie sakramentalne. Tak jak od wieków Kościół podkreślał wagę i znaczenie czytania Pisma Świętego, rozważanie Słowa Bożego i zachowywanie przykazań Bożych tak też to czyni dzisiaj. Czyni to i teraz bo jest to prawdziwa droga do zjednoczenia z Miłością Boga a w konsekwencji jest to prawdziwa droga do Nieba.

Ks. Ryszard Wróbel SAC