„Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia.” (Ew. J 8.12)

(…) „W tym wspaniałym paschalnym klimacie, przenikniętym światłem i radością, chcemy teraz skupić się razem na kontemplacji oblicza Zmartwychwstałego, podejmując i na nowo urzeczywistniając to, czego nie wahałem się nazwać «samą istotą» wielkiego dziedzictwa, jakie pozostawił nam Jubileusz Roku 2000.

Jak bowiem podkreśliłem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte, «gdybyśmy (...) mieli wyrazić najzwięźlej samą istotę wielkiego dziedzictwa Jubileuszu, nie wahałbym się stwierdzić, że jest nią kontemplacja oblicza Chrystusa (...),

którego wieloraką obecność przeżywamy w Kościele i w świecie, wyznając, że On jest sensem historii i światłem na naszej drodze» (n. 15). Podczas gdy w Wielki Piątek i Wielką Sobotę kontemplowaliśmy cierpiące oblicze Chrystusa, teraz kierujemy spojrzenie pełne wiary, wdzięczności i miłości ku obliczu Zmartwychwstałego. W Niego wpatruje się w tych dniach Kościół, idąc w ślady Piotra, który wyznaje Chrystusowi swą miłość (por. J 21, 15-17), i w ślady Pawła, oślepionego blaskiem zmartwychwstałego Jezusa na drodze do Damaszku (por. Dz 9, 3-5).

Liturgia paschalna przedstawia nam różne spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem, stanowiące wezwanie do głębszego zrozumienia Jego orędzia i przynaglające nas, byśmy szli śladami wiary tych, którzy Go rozpoznali w pierwszych godzinach po zmartwychwstaniu. Tak więc pobożne niewiasty i Maria Magdalena zachęcają nas, byśmy gorliwie nieśli orędzie Zmartwychwstałego uczniom (por. Łk 24, 8-10; J 20, 18). Umiłowany uczeń w szczególny sposób zaświadcza, że właśnie miłość zdolna jest dostrzec rzeczywistość objawioną przez znaki zmartwychwstania: pusty grób, zniknięcie ciała, zwinięty całun. Miłość widzi i wierzy, każe iść ku Temu, który nosi w sobie pełnię sensu wszystkich rzeczy: ku Jezusowi, żyjącemu na wieki.

(…) Pozwólmy zatem, aby zachwyciło nas Chrystusowe zmartwychwstanie. Niech Maryja Panna pomoże nam zasmakować pełni paschalnej radości, której zgodnie z obietnicą Zmartwychwstałego nikt nie zdoła nam nigdy odebrać i która nigdy się nie skończy (por. J 16, 23).”

Fragment homilii Jana Pawła II z audiencji generalnej w oktawie Wielkanocy 2001r.